Buddyzm tybetański
Buddyzm tybetański, określany bywał też jako lamaizm (choć nazwa ta bywa odbierana jako pejoratywna i jest merytorycznie niesłuszna) - jedna z odmian buddyzmu, która rozwinęła się na terenie Tybetu. Buddyzm Tybetański odnosi się do tzw. trzech "pojazdów" buddyzmu tj. do Hinajany, Mahajany, Wadżrajany. Jest jednak najsilniej zakorzeniony w tradycji Wadżrajany ("diamentowej drogi"). Stąd dzisiaj często te dwa pojęcia się utożsamia, niesłusznie, gdyż istnieją szkoły buddyzmu japońskiego (szingon) także należące do Wadżrajany, a w średniowieczu szkoły Wadżrajany funkcjonowały rozwijały się również na terenie Indii, Sri Lanki, Azji Centralnej, Indochin oraz Indonezji. W ramach buddyzmu tybetańskiego wyróżnia się cztery główne szkoły:
* Ningma (Ningmapa, Stara Szkoła)
* Kagyu (Kagyupa, Karma Kagyu, Karma Kamtzang) - na czele stoi Karmapa. Obecnie istnieje dwóch konkurencyjnych Karmapów, przez co szkoła przeżywa napięcia wewnętrzne.
* Sakja (Sakjapa) - na jej czele stoi J.Ś. Sakja Trizin
* Gelug (Gelugpa) - na jej czele stoi Ganden Tri Rinpocze, a przynależy do niej J.Ś. Dalajlama
Piąta szkoła:
* Bon - tradycja o korzeniach przedbuddyjskich, formalnie nie mająca rodowodu w Wadżrajanie (ani w ogóle w tradycjach zapoczątkowanych przez Buddę Siakjamuniego), ale dziś uznawana za jedną z tradycji buddyzmu tybetańskiego.
Buddyzm tybetański ma swoistą specyfikę wśród rozmaitych odłamów buddyzmu. Jako jedyny np. używa młynków modlitewnych.
źródło: wikipedia.pl
ręceprecz odtybetu