Polityzacja i język tybetański
Kiedy Chińczycy zdobywali kontrolę nad Tybetem w latach pięćdziesiątych, nie szło im wyłącznie o panowanie nad terytorium. Nowe państwo komunistyczne stawiało też sobie za cel przeprowadzenie fundamentalnych przemian społecznych i przeobrażenie Krainy Śniegu w „społeczeństwo socjalistyczne".
Od samego początku napotykali na wiele trudności. Nie ulegało wątpliwości, że w Tybecie nie ma żadnych, bądź prawie żadnych, szans na rewolucję socjalistyczną1. Co więcej, w kraju nie było ani rodzimych komunistów, ani ruchu politycznego, w którym można by szukać oparcia. Tybet od wieków żył w kulturowej i społecznej izolacji, nie mając właściwie żadnego kontaktu z najważniejszymi zjawiskami politycznymi na świecie. Dwudziestowieczne ruchy, takie jak socjalizm lub nacjonalizm, nie wywarły większego wpływu ani na społeczeństwo tybetańskie, ani na jego kulturę. Na tybetański nie przekładano też literatury zachodniej, która mogłaby stanowić potencjalne źródło zmian, przynosząc nowe idee2.
Przed wkraczającymi do Tybetu komunistami natychmiast stanął problem promowania i zaszczepiania socjalizmu w społeczeństwie niemal zupełnie pozbawionym bazy materialnej. Jak w takiej sytuacji przekazać masom nowe ideały i propagandę? Dla większości Tybetańczyków komunizm był ideologią całkowicie obcą. Do skutecznego zaszczepienia go niezbędne było więc stworzenie machiny propagandy masowej i tchnięcie w lud świadomości socjalistycznej. Innymi słowy, największą przeszkodą dla komunistów był nie opór partyzantów i tybetańskiej armii, lecz obiektywne uwarunkowania społeczno-kulturowe.
Problem nie sprowadzał się do obcości ideologii - nie było również języka, którym można by przekazać Tybetańczykom komunistyczne ideały. Trzeba więc było wypracować nową terminologię, by wypromować nieznane idee polityczne i społeczne. I tak już w latach pięćdziesiątych w języku tybetańskim zaczęły zachodzić fundamentalne zmiany, które miały przygotować go do nowych wyzwań. Nie ma, oczywiście, nic dziwnego w zjawisku dostosowywania się języka do politycznej rzeczywistości, niemniej w przypadku Tybetu należało wymyślić zupełnie nowe kategorie lingwistyczne.
