Tybetańskie podejście do ekologii - Podejście przestrzegane przez społeczeństwo
Mnisi i mniszki, rolnicy, nomadowie i inni świeccy Tybetańczycy posiadali swoje własne przepisane zwyczaje i konwencje, które odnosiły się do środowiska naturalnego. Hugh Richardson po okresie mieszkania w Lhasie w 1940s, napisał:
Nigdy nie widziałem mniej dowodów nienawiści, zazdrości, złości i nieżyczliwości. Etyka buddyjska przenika wszystkie aspekty Tybetańskiej kultury. Tybetański system produkuje ludzi, którzy w górnych szczeblach są bardzo opanowani, inteligentni, często o dogłębnej wiedzy, zdolni, bezpretensjonalni i pełni godności. Większość ludzi dokładała wszelkich starań zgodnych z przyrodą, a nie będących przeciwko niej.
Tybetański sposób życia zasadniczo zakazuje zabijania wszelkich istot. Dzieci od urodzenia są nauczane, że każde życie jest święte. W swojej klasycznej pracy, Siedem lat w Tybecie, Heinrich Harrier pisał o frustracji z pracy z Tybetańczykami na grobli, którzy do dziś chronią stolicę Lhasa przed powodzią:
Było często przerywano pracę. Wykrzykiwano kiedykolwiek ktoś znalazł robaka na szufli. Ziemia została wtedy rozrzucana, następowało zatrzymanie pracy i stworzenie należało umieścić w bezpiecznym miejscu.
Zostało zakazane mnichom i klasztorom aby mieli do czynienia z wszelkiego rodzaju żywym inwentarzem. Na trzy miesiące w okresie letnim, mnisi i mniszki, obejmujący jedną piątą całej ludności Tybetu, udają się na rekolekcje. Od szesnastego dnia Tybetańskiego szóstego miesiąca do trzydziestego dnia ósmego miesiąca, nie opuszczali obszaru klasztorów. Takie rekolekcje przeprowadzane były aby uniknąć przypadkowego zabicia lub przypadkowego zgniecenia robaka, owada czy larwy itp., które rozwijają się latem, oraz by chronić roślinność. Zamiast tego, mnisi i mniszki modlili się za pomyślność wszystkich istot czujących.
Rolnicy mieli swoje własne tradycje. Gromadzili się razem i tworzyli swoje własne przepisy prawne dotyczące ochrony ich środowiska na rok bieżący. Na przykład, gdy sadzonki rosły, przestrzegano następujących zasad:
i) mnisi i mniszki nie mogli przechodzić w pobliżu pól. Ich sposób życia był postrzegany jako sprzeczny z dającymi płodność wibracjami.
ii) Na środku pól nie można się kłócić czy grać w jakiekolwiek gry. Jeśli ma to miejsce, normalna kara za robienie tego zostaje podwojona.
iii) Nikt nie powinien podchodzić do pola bez odpowiedniej odzieży.
iv) Strzelanie z jakiegokolwiek rodzaju pistoletu jest zabronione. Wszystkie głośne uroczystości lub niepotrzebne okrzyki są zakazane.
v) Panny młode, uroczystości ślubne lub procesje pogrzebowe nie mogą przechodzić przez pola. To zapobiega szkodom spowodowanym przez tłumy. Ponadto, uznano za niezdrowe przynoszenie ciał ludzi, którzy zmarli z powodu choroby w rejon pól, rzek lub jezior.
Antropolodzy Melvyn Goldstein i Cynthia Bell udokumentowali, przed 1959, sposób w jaki nomadowie starannie dzielili na sekcje ich regiony w "zielone księgi". Liczba zwierząt dozwolona na każdym pastwisku było dokładnie regulowana, a kary za popełnione przewinienia szybko egzekwowane. Spis pogłowia zwierząt gospodarskich został przeprowadzany co trzy lata, a obszary starannie strzeżony przed nadmiernym wypasem. Dzięki temu systemowi, nomadom udało się zachować zdrowie tych muraw przez wieki ciągłego użytkowania.
źródło: tibet.com, tłumacznenie: Dominika Chojnacka
ręceprecz odtybetu