Wytyczne dla Rozwoju Międzynarodowych Projektów i Trwałych Inwestycji w Tybecie - Rys historyczny
Od 1949 r., choć początkowo Chiński rząd poczynił pewne wysiłki na rzecz poprawy standardu życia Tybetańczyków, Chińska strategia rozwoju była w dużej mierze nakierowana na wprowadzenie Ludowej Armii Wyzwolenia –do rejonów administracyjnych, a później w kierunku włączenia Tybetu do Ludowej Republika Chin.
Od 1950 do 1979, zostały wprowadzone w Tybecie gospodarcze i strukturalne ośrodki, takie jak spółdzielnie i gminy. Ośrodki nie brały pod uwagę Tybetańskiej kultury i tradycji: nomadowie byli zmuszeni do pełnienia roli osiadłych rolników; pastwiska stały się ziemią uprawną, pszenica ozima zastąpiła natywny jęczmień (Tybetańskie główne źródło pożywienia); zostały również nałożone ogromne podatki państwowe w celu osiągnięcia regionalnych celów produkcyjnych. Wszystkie te działania spowodowały zmniejszenie wydajności, degradację użytków zielonych, niedoborów pożywienia nieznanych w historii Tybetu.
Chiński ówczesny sekretarz generalny Komunistycznej Partii, Hu Yaobang, ogłosił ten spadek w warunkach życia Tybetańczyków na Forum Pierwszej Pracy w Tybecie w 1980 roku. W rezultacie, wprowadzony został Gospodarczy System Odpowiedzialności (HRS), i odwrócenie polityki poprzednich 30 lat. Do końca 1982 r., została wdrożony dekolektywizacja i została przyznana większa społeczna oraz religijna wolność w Tybecie. Warunki życia zaczęły się polepszać gdy system podatkowy został zdecentralizowane.
Jednakże, pozytywny wpływ HRS był krótkotrwały, ponieważ nacisk został położony na integrację z Chinami, a nie na lokalnej samowystarczalności. Tybet dostarczł energii, minerałów i drewna dla bogatych regionów nadmorskich. W zamian, Tybet otrzymywał "wykwalifikowanych" chińskich osadników którzy przynieśli "techniczne umiejętności menedżerske i biznesowe" i pomogli otworzyć rynek dla towarów produkowanych w Chinach. Ten masowy napływ osadników Chińskich spowodował dalszą marginalizację ludzi, gospodarczo i społecznie.
W 1984 roku Chiński rząd wszczął 43 projekty rozwoju, po których zostały wprowadzone kolejne 62 projekty w 1994 roku. Te projekty miały na celu „rozwinąć gospodarkę i społeczeństwi Tybetańskie" w Centralnym Tybecie. Jednakże, te inicjatywy nie doprowadziły do rozwoju jakichkolwiek istotnych proTybetańskich projektów. Zamiast tego korzystali głównie chińscy mieszkańcy obszarów miejskich i wzmocniona została kontrola nad Tybetem. Na przykład, projekty zainicjowane w 1984 roku sprowadziły 60000 Chińczyków do Tybetu, co spowodowało utratę pracy przez 30000 Tybetańczyków z 18 jednostek pracy. Obszary wiejskie w Tybecie nadal nie mają dostępu do energii elektrycznej, edukacji, opieki zdrowotnej i obiektów czystej wody pitnej.
ręceprecz odtybetu